Të gjithë që janë ose kanë qenë prindër të rinj, me siguri kanë dëgjuar të paktën një nga këto komente, jo vetëm nga njerëz të një brezi më të vjetër, por edhe nga bashkëmoshatarë që ndoshta nuk e kuptojnë sa të pavend, të sikletshme apo edhe fyese mund të tingëllojnë.

Nëse nuk keni fëmijë (ende), ndoshta është më mirë të tregojmë pak më shumë kujdes kur flasim për tema të tilla. Disa pyetje apo komente, edhe kur bëhen pa qëllim të keq, mund ta vendosin tjetrin në pozitë të vështirë.

Një prej tyre është:

“A ishte e planifikuar shtatzënia?”

Planifikimi familjar është çështje krejtësisht personale dhe jo çdo çift apo nënë në pritje dëshiron të ndajë detaje intime rreth tij.

Por lista nuk mbaron këtu. Ja disa fraza të tjera që prindërit e rinj nuk i pëlqejnë aspak:

“Seriozisht, ke një fëmijë? As nuk duket!”

Qoftë si koment për pamjen fizike, peshën pas shtatzënisë apo mënyrën e veshjes, kjo fjali shpesh mbart stereotipe të vjetruara dhe pritshmëri seksiste mbi mënyrën si “duhet” të duket një nënë.

“Unë nuk do të bëja fëmijë në këtë moshë.”

Mosha për t’u bërë prind është një vendim thellësisht personal. Nuk ka moshë “të duhur” apo “të gabuar”.

“Nuk kam fëmijë, por e di shumë mirë si rriten…”

Edhe nëse kemi përvojë, mënyra e rritjes së një fëmije është zgjedhje individuale. Këshillat e pakërkuara shpesh perceptohen si kritikë.

“Kur të kem unë fëmijë, nuk do ta bëj kurrë këtë…”

Prindërimi është shumë më kompleks nga sa duket në teori. Çdo familje përballet me realitete të ndryshme.

“Për fat të mirë unë nuk linda fëmijë.”

Një koment i tillë, edhe nëse shprehet si mendim personal, mund të tingëllojë nënvlerësues për zgjedhjet e të tjerëve.

“Ende nuk po ecën/flet? Sa muajsh është?”
Zhvillimi i çdo fëmije është unik. Pyetje të tilla mund të prekin prindër që tashmë janë të shqetësuar ose po përballen me vështirësi.

“Kur do ta bëni të dytin? Kur është pagëzimi/dasma?”

Planifikimi i familjes nuk është çështje publike dhe presioni social nuk ndihmon askënd.

“Një fëmijë nuk mjafton.”

Nuk ekziston një “numër i duhur” fëmijësh. Çdo familje vendos sipas mundësive dhe dëshirave të veta.

“Je dadoja/motra/gjyshja e tij?”

Një supozim i tillë mund të jetë i sikletshëm, sidomos kur lidhet me moshën apo pamjen.

Në fund të ditës, pak empati bën diferencën. Prindërimi është një rrugëtim i bukur, por edhe sfidues. Fjalët kanë peshë, ndaj ndonjëherë gjëja më e mirë që mund të bëjmë është të dëgjojmë, jo të gjykojmë.