English
Anabelizim

Po të tregoj sa shumë të dua duke mos folur më kurrë me ty, për ty

Po të tregoj sa shumë të dua duke mos folur më kurrë me
Foto: Pinterest

U treta në mungesën e gjithësisë tënde, aq sa nuk arrita të rilind më. U dashurova marrëzisht me ëndrrat imcake që mjegullisht veniteshin në mua, teksa ti gjendeshe pranë meje.

Nuk e di sa libra kam nisur e kam lënë as përgjysmë gjatë gjithë kësaj historie. Flaka e vuajtjes ndizet mbrëmjeve, kur qiriri i qiellit është i vetmi që më ndriçon, e unë, zhveshur nën ngrohtësinë e akullt të tij, ndiej se mund të shpalos fletët e shpirtit tim; ato fletë që ti nuk i lexove dot kurrë.

Ndonjëherë mendoj se, mbase, gjuha e tyre ishte e pakuptueshme, se ndoshta nuk ishte faji yt. Por dashuria është si filli i Arianës; gjithnjë të nxjerr nga mirazhet e labirinteve pengore të ekstazës.

Teksa ndonjë lot i paqëllimtë ngroh faqet e mia, brenda meje ngrijnë të gjitha pështjellimet e ndjeshmërisë frymore, e unë ndihem e paaftë për të bërë diçka. Ose mbase nuk dua të bëj diçka. Nuk di cilën të besoj më tepër.

Por çfarë rëndësie mbart një gjë kaq e vogël, e pakuptimtë? Fundja, ç’peshë ka loti im? Ç’kuptim kanë pështjellimet e mia, kur përbrenda po digjem nga e pathëna?

Por mbase kjo është përgjigjja ime.

Mbase kjo është e vetmja mënyrë për të të dashur deri në fund…

- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në letra@anabel.al.

Mos humbisni edhe

REELS

💍

Pakëz art ✨

Ministrja e Shtetit për Sigurinë Ekonomike në Qeverinë e Japonisë, Kimi Onoda u vonua rreth pesë minuta në mbledhjen e Kabinetit të mbajtur në Zyrën e Kryeministrit mëngjesin e datës 6 mars, teksa momenti është bërë viral, duke dëshmuar edhe njëherë korrektesën e japonezëve.

Provojeni 😈

Nëse s’je regjistruar ende në @sunride.al , çfarë po pret? 🚴‍♀️ Tani me kodin ANABEL20, mund të përfitosh ulje për të përjetuar një super eksperiencë! ;)

🤓

😂😂😂

Më 3 mars, në skenën madhështore të Palais Garnier në Paris, mes shkëlqimit dhe solemnitetit të modës së lartë, një 10-vjeçar do të ngjitej në pasarelë për të sfiduar çdo pritshmëri. Në mesin e pëlhurave prej mëndafshi, xhaketave, fustaneve të qepura deri në detaj dhe vrullit të ethshëm të prapaskenës, ishte edhe Max Alexander. Rrugëtimi i tij nisi pothuajse shtatë vite më parë. Në një kohë kur mezi formonte shkronja në fletore, gishtat e tij të vegjël dinin të palosnin, të qepnin dhe të krijonin. Fillimisht, e ëma mendoi se ishte një fazë kalimtare, ku fëmijët priren të ëndërrojnë, por rezultoi se po rriste një talent. I lindur në Kaliforni nga Jack Alexander dhe Sherri Madison, Max gjeti frymëzimi te motra e tij, Samantha, sot 14 vjeçe. Ajo u bë muza dhe modelja e tij e parë. “Rrobat e para i krijova për të. Kur e shihja t’i vishte, ndihesha më i lumturi në botë,” tha ai në një intervistë për NDTV, me sytë që i ndriçonin nga entuziazmi. Sot, ndërsa shumë bashkëmoshatarë të tij sapo zbulojnë pasionet e para, Max Alexander po hyn në tempullin e modës botërore, duke dëshmuar se talenti nuk njeh moshë, por vetëm përkushtim, guxim, imagjinatë dhe pakëz bekim nga Perëndia.

E mbani mend besoj 🤨🤨🤨

Le të themi se interneti nuk e priti edhe aq mirë 🤓 🎥 : Friends Keep Secrets Podcast

I'm showing you how much I love you by never talking to you again, about you.

Po të tregoj sa shumë të dua duke mos folur më kurrë me
Photo: Pinterest

I dissolved in the absence of your universe, to the point where I was unable to be reborn. I fell madly in love with the tiny dreams that dimly faded within me, while you were next to me.

I don't know how many books I've started and left half-finished throughout this entire story. The flame of suffering is lit in the evenings, when the candle of the sky is the only one that illuminates me, and I, naked under its icy warmth, feel that I can unfold the pages of my soul; those pages that you were never able to read.

Sometimes I think that perhaps their language was incomprehensible, that perhaps it wasn't your fault. But love is like Ariana's thread; it always pulls you out of the mirages of the captive labyrinths of ecstasy.

As an unintentional tear warms my cheeks, all the confusions of spiritual sensitivity freeze within me, and I feel incapable of doing anything. Or maybe I don't want to do anything. I don't know which to trust more.

But what importance does such a small, meaningless thing hold? After all, what weight do my tears have? What meaning do my confusions have, when inside I am burning from the unsaid?

But maybe this is my answer.

Maybe this is the only way to love you until the end...

- Written for Anabel by an anonymous woman, for the  “Untold Stories” column  – the haven where we recount those moments when the heart wants to speak, whether about the good or the difficult, about the deepest feelings that we don't want to keep inside. If you too would like to share your story, write to us at  letra@anabel.al .

×